Ağustos ayı içerisinde bir Edirne seyahatim olmuştu biliyorsunuz. Bu seyahatim Edirne’ye gidiş noktasında tertemiz geçti. Ama dönüş. Dönüş için maalesef aynı şeyleri söyleyemeyeceğim. Kendimi adeta bir komedi filminde başrolde hissettiğim o anları burada kaleme almak istedim. Hazırsanız Edirne’den İstanbul’a bitmeyen yolculuğun hikâyesi geliyor…
Edirne’den dönüşümü Enver Geçgel Turizm ile yapacaktım. İsme bakınca bile insanın yüzünde hafif bir tebessüm oluşuyor. Yani “Geçgel”… Bu seyahat firmasının soyadıyla aylık yüzde 10 ciro kaybetmesi normal gibi:))
Ama işim erken bitti, 15:30 yerine 13:00 otobüsüne geçtim. Enver Geçgel’in kıymetini anlayacağım dakikalardan habersiz Kale Seyahat adlı firmaya geçiş yaptım.
Başta her şey yukarıdaki plandaki gibi güzeldi. Ta ki Esenler otogarına gelene kadar.
Esenler’de Esir Düşmek
13:00’de başlayan yolculuk, Esenler’e geldiğimizde tam bir “bekleme odası”na dönüştü. 16:00 gibi otogara girdik ama muavin:
— “16:30’da çıkış yapacağız abi, yolcu alınacak.”
dedi.
16:15’te yeni bomba:
— “Abi araç günlük kotasını doldurdu, yan araca taşınıyoruz.”
İçerisinde bulunduğumuz araç sabah saatlerinde firmanın kaza yapan diğer aracının yerine gönderilmiş ve günlük seyahat kotasını doldurmuş. Bu sebeple muavin bize kotası dolmayan diğer araca geçmemiz gerektiğini söyledi. Dedim tamam kazadır, başa gelir. Vaktimiz de var. Valizimin yanında dikildim, muavinin taşımasını seyrettim. Valizimin eksiksiz taşındığını gözlerimle gördüm.
Şoförümüz Nerede?
Yeni araçtayız, saat 16:30. Araç hâlâ hareket etmiyor.
— “Şoför polis kontrol noktasında abi.”
Sonra saat 16:45 oldu. Şoför hâlâ yok. Firmayı aradım, açan kız “şimdi ulaşıyorum” dedi ama bana sadece müzik dinletti.
O sırada şortlu bir bey içeri girdi.
— “Siz mi süreceksiniz?”
— “Yok abi ben İzmir arabasını süreceğim.”
Benim tepem attı: “O zaman şu yazıhaneye bir sorar mısınız?”
Adam “Git sen sor” dedi!
Ben de kendisine gereken dersi verince adam hemen geri vites yaptı:
— “Abi bize de sür diyorlar, sürüyoruz işte.”
Yazıhane Ziyareti
Bu arada yolculardan biri Sabiha Gökçende uçağı olduğunu ve böyle giderse kaçırabileceğini söylerken ben ve arkamdan gelen bir kızcağızla firmanın Esenlerdeki yazıhanesine gittik otobüs kalkarsa korkusunu da içimizde hissederek.
— “Aracınız neden kalkmıyor? Neden bir yetkili bize bilgi vermiyor?”
— “Müdür henüz gelmedi. Şikayet edecekseniz şikayet formu orada?”
— “Ben seni şikâyet edecek olsam Cimere de ederim kağıt kürekle beni ne uğraştırıyorsun kardeşim!”
Superman Şoför
En sonunda İzmir şoförüyüm diyen şortlu adam yeniden geldi, 5 dakika sonra Clark Kent misali pantolon-gömlekle otobüse dalıp marşa bastı. Meğer yeni şoförmüş. Yataktan kalkmış, giyinip kahramanlığa gelmiş. Mevcut şoför mü? Muavinin ağzından kaçırmasıyla öğrendiğimiz kadarıyla işi bırakmış.
Miss Marple Teyze
O sırada önümdeki teyze devreye girdi. Dedi ki:
— “Belli ki o şoför işi bırakacaktı. Az önce telefonda maaşım niye 14 yattı diye söyleniyordu.”
Teyze resmen Miss Marple çıktı!
Üstelik aynı firma ile gelirken de sorun yaşamış Miss Marple teyze:
— “Molada 3 kişiyi tuvalette unutmuşlardı, 20 dakika gittik, geri döndük.” dedi.
Yani firma yolcuyu bırakıyor, şoför de işi bırakıyor. Bu kadar kolektif uyum nadir görülür de sen aynı hatayı niye yaptın Miss Marple teyzem.
Final Sahnesi
Saat 19:45. Ataşehir’e 12 dakikam kalmıştı ki şoför bir kamyonun aynasına sürttü. Kamyoncu tuttu tutanağı, ben de tuttum sinirimi.
En sonunda vardım. Beni Dudullu’dan aldılar. İnerken Bursaya devam edecek yolculara döndüm:
— “Ben kurtuldum, darısı size!”
Ve hesap: Eğer Enver Geçgel ile gitseydim 21:30’da inecektim. Ben 20:15’te inmiş oldum. Yani erken çıktım, azıcık geç geldim ama bol bol kahkaha biriktirdim.
Kısacası Kale Seyahat bu yolculuğa hazırdı ama ben hazır değildim!
Bir Cevap Yazın