Travmatik anlatımlar, sinemada her zaman beni çeken bir alan. Özellikle son dönemde The Tale gibi, kadın travmasını merkeze alan ve bunu doğrudan sömürüye kaçmadan anlatmayı başaran filmler bu ilgiyi daha da artırdı. Eva Victor da ilk uzun metraj filmi Sorry Baby ile bizi benzer bir hatta davet ediyor.
Sundance Film Festival’nde aldığı olumlu geri dönüşler de boşuna değil. Film, üniversitede tez danışmanı tarafından istismara uğrayan bir kadının yaşadığı travmayı merkeze alıyor. Ancak Sorry Baby’yi asıl güçlü kılan şey, bu travmaya neden olan olayı göstermemeyi tercih etmesi. Kamera, olayın kendisine değil; onun bıraktığı izlere, boşluklara ve sessizliğe odaklanıyor.
Victor’un en doğru hamlelerinden biri de bu ağır hissiyatı dozunda bir mizahla dengelemesi. Acıyla mizah arasındaki bu kontrast risklidir; yanlış kurulduğunda filmi dağıtabilir. Ama burada formül çalışıyor. Mizah, travmayı hafifletmek için değil; onunla baş etme biçimi olarak kullanılıyor ve bu da anlatımı daha sahici kılıyor.
Film, 5 bölümden oluşan bir yapı tercih ediyor. Bu parçalı anlatım, izleyiciyi yormadan hikâyenin içinde tutuyor ve travmanın zamana yayılan etkisini daha net hissettiriyor. Her bölüm, karakterin başka bir ruh hâline açılan küçük bir pencere gibi çalışıyor.
Eva Victor, ilk uzun metrajında sınıfı geçmeyi başarıyor. Sorry Baby, bağırmadan konuşan, göstermeden hissettiren ve en önemlisi izleyicisiyle sessiz bir bağ kurabilen bir film. Takip edilmesi gereken yeni bir yönetmen doğduğu çok net.
Bir Cevap Yazın