Geçen hafta bir karar vermiş ve kendime küçük ama anlamlı bir meydan okuma başlatmıştım: 7 gün boyunca rafine şekeri hayatımdan çıkarmak. Ne çaya, ne kahveye, ne tatlıya elimi sürdüm. Amacım, sadece fiziksel değil ruhsal olarak da bedenimin bu değişime nasıl yanıt vereceğini gözlemlemekti.
İlk iki gün sandığımdan daha zor geçti. Özellikle öğleden sonraları yaşadığım tatlı isteğiyle birlikte, başımın hafif ağrıdığını ve enerjimin düştüğünü fark ettim. Sanki vücudum bir şeyleri eksik buluyordu. Bu süreçte bir kez daha anladım ki, şeker sadece damakta değil zihinde de bağımlılık yaratıyor.
Ama üçüncü günden sonra işler değişmeye başladı. Uyanıkken daha net hissetmeye başladım kendimi. Sabahları daha kolay uyanıyor, akşamları daha derin uyuyordum. Bir şeyi fark ettim: Şekerin yokluğunda vücut kendi dengesini kurmak için mücadele ediyor ve sonunda bunu başarıyor.
Bol bol su içtim; günlük 2,5 litre hedefime büyük ölçüde sadık kaldım. Bu da cildimde ve sindirim sistemimde olumlu etkiler yarattı. Her gün 1 saat yürüyüş kuralıma da elimden geldiğince sadık kaldım. Adımlar, bazen düşüncelerimi de düzene soktu.
Glüten konusunda ise itiraf etmeliyim, birkaç akşam minik kaçamaklarım oldu. Ama sabah kahvaltılarındaki 2 dilim ekmek sınırımı geçmedim. Genel hatlarıyla belirlediğim kurallara sadık kaldığımı gönül rahatlığıyla söyleyebilirim.
Peki ya sonuç?
Bir haftalık şekersiz deneyin sonunda, tartıya çıktığımda ekran bana 88,75 kg’u gösterdi. Başladığım nokta olan 91 kilodan tam 2,25 kilo eksilmişti.
Küçük bir deney, büyük bir motivasyon oldu. Belki dünya değişmedi ama kendi dünyamda bir şeyler kıpırdadı.
Sırada ne mi var? Şimdilik şekersizliğe biraz daha devam etmeyi düşünüyorum. Kim bilir, belki bu sadece bir başlangıçtır.
#ŞekersizYediGün #YeniBirBen #ŞekersizHayat #SağlıklıYaşam
Bir Cevap Yazın