Clayface’in en güçlü yanlarından biri hiç kuşkusuz Tom Rhys Harries’in performansı. Özellikle beden korkusu türünün hakkını veren sahneler oldukça başarılı. Ancak aynı şeyi senaryo için söylemek biraz zor. Hikâye yer yer derinleşmekte zorlanıyor, karakterlerin yaşadıkları dönüşümün psikolojik tarafı ise daha iyi işlenebilirmiş. Görsel açıdan etkileyici olan film, dramatik anlamda aynı etkiyi her zaman yaratamıyor.
Bana kalırsa Clayface, bir süper kahraman filminden çok, korku filmi olarak değerlendirilmesi gereken bir yapım. Asıl dikkat çekici olan da DC’nin alıştığımız süper kahraman anlatılarının dışına çıkması. Her şey kusursuz olmasa da sürekli aynı formüllerin tekrarlandığı bir sinema dünyasında farklı bir şeyler denenmesini değerli buluyorum. Keşke senaryo da bu cesarete biraz daha ayak uydurabilseymiş.
Bir yanıt yazın