“Neler oluyor bize?” diye sormuştuk bir zamanlar. O sordu aslında, bizse hayatın içinden geçen o dizelere yaslandık. Şimdi o yok. Ama şarkıları var… Ve biz yine aynı soruyu soruyoruz: Neler oluyor bize?
Penceremin perdesini havalandıran rüzgâr artık biraz hüzün taşıyor içinde. “Aşk layık olanda kalmalı” derdi İlhan Şeşen, aşkı da hüznü de layıkıyla yaşattı bize. “Olacak O Kadar” mizahla sarıp sarmaladı acılarımızı, “Gurbet Türküsü” ile hasretin en derin sularında yüzdürdü kelimeleri.
Çocukluğumuzun, gençliğimizin, kırklı yaşlarımızın fon müziğiydi onun sesi. “Tombalak Tomurcuk” kadar neşeli, “Delilenmeli” kadar sahici, “Sarılınca Sana” kadar kırılgan. Her şarkısıyla biraz daha “gibi gibiydik”. Çünkü ne tam mutlu olabiliyorduk, ne de tam üzgün. Onun şarkılarında her duygu dengedeydi.
“Ellerimde Çiçekler” var şimdi. Götürecek yerimiz yok, çünkü “Yoksun yoksun yoksun artık sen…” “Sen benim şarkılarımsın” dedikçe içimizden, onun sesiyle yankılanıyor hala: “Kim korkar hain aşktan?”
“Ankara’dan Abim Geldi” dediğinde biz hep o abiye sevindik. “Gördüğüme Sevindim” derken samimiydi. “Bir Daha Anlat Anane” dediğinde çocukluğumuzu anımsadık, “Nazım Hikmet Memleket”te vatanı ve özgürlüğü hissettik. “New York New York Her Şey Var Da İstanbul Yok” diye uzaklara haykırırken bile, İstanbul’un eksikliğini onunla fark ettik.
Ve şimdi… Şimdi İlhan Şeşen yok. Ama şarkıları var. Duruşu var. Bize bıraktıkları var.
Ve biz yine soruyoruz: Şimdi biz bu şarkıları kime söyleyelim?
Sarmaş dolaş kollarımda olmanı bekleyemem. Ama seni hep böyle hatırlayacağım.
Gibi gibi…
Şarkılar gibi…
İçimizde yaşayan bir anı gibi…
#İlhanŞeşen #GüleGüleAmca
Bir Cevap Yazın