İnsanların nefretlerini bir kenara bırakma çabaları daima başkalarının direnişi ile karşılaşır. Ama yapılan hatalara rağmen istenmeyen olaylar yaşanmış da olsa bu kanalın denenmeye değer olduğuna inanıyorum. Düşmanlarımızla karşılıklı oturup, onları dinlemez, onları insan gibi görmezsek, o zaman neye dönüşürüz? Norveç Dış İşleri Bakanlığında çalışan Mona Juul’un (Ruth Wilson) filmin sonunda daktilosunun tuşlarına basarak yazdığı bu sözler aslında filmin ana çatısını oluşturuyor.
Norveç Dış İşleri bakanlığında görevli Mona Juul (Ruth Wilson) ile özel bir düşünce kuruluşunda çalışan Terje Rød-Larsen (Andrew Scott) 1993 yılında ABD önderliğinde resmi olarak yürütülen İsrail Filistin barış görüşmelerinden umulan noktaya varılamayacağını düşünerek, alternatif olarak gayri resmi bir süreç yaratıyorlar. Filistin Mali işlerden sorumlu bakan Ahmet Kurey, Filistin heyetinden Hassan Asfour ile İsrailli profesör Yair Hirschfeldin bir araya gelmesiyle başlayan çözüm süreci israil heyetinden Uri Savirin dahliyle devam ediyor ve hızla resmi bir hâl alıyor.
Filmin yaşanmış bir hikayeye dayanması ve hikayeye sadık kalarak ilerleyen yapısı filmi izleten en önemli unsur. Görüşmelerin gayri resmi olması resmiyetten uzak sahnelerin de serpiştirilmesine olanak sağlamış. Resmiyetten uzak bu sahneler de filme pozitif etki sağlamış. Filmin bir diğer artısı da oyuncu seçimleri. Özellikle Norveçli diplomat profili için Ruth Wilson seçimi harikulade. Kendini son dönemde iyi işlerde görmeye alıştığımız Wilson burada da rolünün hakkını fazlasıyla veriyor.
Arka Bahçe de Norveçin aracılık ettiği ABD’nin resmiyete kavuşturduğu görüşmeler olumlu bir sonuca varıp barış sağlansa da maalesef uzun ömürlü olmadı. Filmin sonunda bu acı gerçeği öğrenmek insanın içini biraz burksa da Oslo filmi tekrardan barışın geleceği günlere olan inancı filizlendiren bir yapım.
Gmdb: 7,4
Bir Cevap Yazın